Bekijk het eens van de andere kant.
Daar was hij opeens weer.
Mijn allereerste column. Geschreven lang voordat ik van ‘beelddenken’ had gehoord. Tijdens een cultuurverandering traject mocht ik een stukje schrijven in het personeelsblad van het Ministerie van LNV.
De inhoud verbaast me nu zeer 16 jaar later en 18 columns verder. Het ging over een talent van beelddenken: bewust van gezichtspunt wisselen.
En dat zette me weer aan het denken.
Van buiten naar binnen.
Indertijd was het een hot item bij de overheid om eens een ander standpunt in te nemen, om de organisatie van buiten naar binnen te bekijken.
Als voorbeeld gebruikte ik in de column het raam. Ga voor je raam staan en kijk naar buiten. Dit is hoe je de wereld om je heen in je opneemt.
Wat als je eens van de andere kant kunt kijken. Wat zie je dan? Sommigen mensen moeten naar buiten gaan en die positie fysiek innemen. Anderen kunnen dit ook in gedachten. Vooral ruimtelijk getalenteerde mensen kunnen dit goed.
Van gezichtspunt wisselen
Mensen die makkelijk van gezichtspunt kunnen wisselen doen dit vaak (onbewust) als ze in nieuwe verwarrende situaties terecht komen. Ze zetten hun talent in om de situatie zo snel mogelijk te doorgronden. Ze bekijken de situatie van alle kanten. Zij wisselen van gezichtspunt ( in gedachten) zowel ruimtelijk als in de tijd. Ook het wisselen van rol hoort hier bij.
Dit gaat dus verder dan de perspectiefwisseling bij het van buiten naar binnen kijken.
Toen ik hierover las begreep ik pas goed waarom ik graag nieuwe situaties onbevangen tegemoet treed. Ik kan mijn talent dan ten volle benutten. Mijn manier van coachen heb ik hier (onbewust) op afgestemd. Mensen hoeven bij mij geen informatie van te voren aan te leveren.
Desoriëntatie.
Zoals altijd ligt hier ook de valkuil op de loer. Als de nieuwe situatie te emotioneel of ingewikkeld wordt kan het mis gaan. Het wisselen van gezichtspunt gaat over in desoriëntatie. Je raakt dan je plaats- en richtinggevoel ten opzichte van de ware feiten kwijt. Een veel besproken onderwerp bij beelddenken.
Een heel bekend voorbeeld van desoriëntatie is het moment dat je in een stilstaande trein zit en de trein naast je langzaam gaat rijden.
Even ben ik dan kwijt welke trein nu rijdt. Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn trein beweegt, ook al weet ik beter uit ervaring. Snel kijk ik uit het raam aan de andere kant om te zien of het perron stilstaat. Zo probeer ik dan om met een blik op de ware feiten mijn eigen plaats– en richtinggevoel weer terug te krijgen.
Desoriënteren is een negatief woord. Je bent de weg kwijt, in plaats, ruimte of tijd. Maar aan de andere kant, als je het bewust doet, geeft het heel veel mogelijkheden om situaties ( vanuit je stoel) van allerlei kanten te bekijken.
Desoriënteren is een veel gebruikte techniek bij creativiteit en out-of-the box denken.
Aan de slag ermee zou ik zeggen.
Probeer het eens: Wat zie je als je denkt dat je nu de kamer inkomt waar jij deze column zit te lezen?
En mocht je gedesoriënteerd raken dan is hier mijn manier om weer in het hier en nu terecht te komen. Ik doe dat door mijn eigen lijf weer te gaan voelen met ontspanningoefeningen of gewoon te gaan staan of lopen. Als het kan ga ik het liefst even de kamer uit.
Veel plezier.
Mechel
September 2010
